مداحی عربی "نعم یحبنی الحسین" صوتی

«نعم یحبنی الحسین» با صدای محمد باقر الخاقانی، نوحه‌ای عربی دربارهٔ امید به محبت امام حسین علیه‌السلام است. شعر آن از میرزا عادل اشکنانی است و رابطهٔ عاطفی عزادار با امام حسین را با مضامینی چون بازگشت، پشیمانی و وفاداری بیان می‌کند. نوحه بر امیدِ پذیرفته‌شدن و ادامهٔ همراهی با مجالس حسینی تکیه دارد. عنوان آن نیز بیان همین اطمینان عاطفی در زبان شعر است. این صفحه نسخهٔ صوتی اثر را در مجموعهٔ مداحی‌های عربی گل‌های انتظار ارائه می‌کند. متن مداحی : نعم يحِبُنِـي الحُسين.. كيف لا!؟ آری،حسین دوستم دارد....چرا که نه؟ وأَنا من فاضِل طِين.. كربلا زیرا که من از باقی مانده خاک...کربلایم 1/ ما اگول اشگد أحبّك و شكثر سِحْرَك جذبني نگویم چقدر دوستت دارم و چقدر حسن جادوییت مرا به سویت کشاند هاي نعمة و هِبة مْن الله بيها أولاني و وهبني این نعمت یا بخششی از خداست که مرا ارزانی کرد من أخذني موج وهمي بشاطي أمنك يا هو ذبني موج خیالم مرا برد،نمی‌دانم که مرا در پناه آرام تو قرار داد أدري مو كيفي من أجي لك لو ما إحسانك طلبني می‌دانم با اختیار خود به سویت نمی‌آیم لطف توست که مرا می‌خواند عندي سِر توني اكتشفته رازی که به تازگی به آن رسیده‌ام أوضح من الشمس شفته رازی که از خورشید روشن‌تر است صح أَحبَّك لٰچن إنتَ درست است من دوستت دارم يا حسين أكثر تحبني  ! اما تو ای حسین بیشتر دوستم داری من هاي گلبي مطمئن خیالم از این بابت راحت است شما فارگ الطیر الغصن هرچند پرنده از شاخه درخت جدا شود بيه مرتبط تكوينه لابد تالي يرجع لأصله در آفرینش با او پیوندی دارد که ناگزیر به اصلش باز می‌گردد أحن إلك و إلي تحن من به تو عشق می‌ورزم و تو به من أكثر من الأم عالإبن بیشتر از مادر به فرزندش حتى مْن اصد وجهي تظل ترعاني يا وجه الله تو نگه دار منی حتی اگر روی برگردانم ای وجه الله گلب البيه سهم.. اشگد بيه عطُف عليَّ قلب تیر خورده... چقدر به من مهر می‌ورزد و چفِّ الـ عالترب.. ياما لزم إديَّ و دستی که بر خاک ماند... چقدر دستم را گرفته و راس الـ عالرّمح.. يدير النظر إليَّ و سری که بالای نیزه است... نگاهش به سوی من است دوما له عليَّ عين.. كيف لا!؟ همواره نظرش بر من است... چرا که نه؟ *{و أنا من فاضِل طِين.. كربلا}* که من از باقیمانده خاک... کربلایم 2/ مصيبتك جمرة و يخوفي مْن اتّبع أهوائي تطفي مصیبت آتشی است و بیمم که اگر پیرو هوای نفس شوم خاموش شود حيث ما تفيد النّدامة من أعض عليك چفّي و آن زمان پشیمانی فایده‌ای ندارد نيِّتي {زُهير} أصيرَن مو {عُبيْد اللهْ الْجُعفي} نیت این است که زهیر بشوم نه عبیدالله جعفی من تدير عليَّ طرفك هم أدير عليك طرفي وقتی به من نگاه کنی،منم به تو نگاه کنم كون إلك گلبي یتحرَّك باید که قلبم برایت بتپد و امتثِل نهْيَك و أمرَك و مطیع امر و نهیت شوم لشوكت يوسعني صدرك؟  تا کی قرار است مرا تحمل کنی؟ آنا أغلط و أنتَ تعفي من خطا می‌کنم و تو می‌بخشی بجهلي أظل و إنتَ تظل در نادانی‌ام می‌مانم و تو همچنان ما بين خوفي و الأمَل بین ترس و امید و حبّك إلي يخليني ويـ روحي أعيد حسابي و عشق توست که مرا به حساب و کتاب با خودم وا میدارد استغفارك لذنبي الحصل استغفار تو برای گناهانم يذبحني كون من الخجل باید مرا از شرم بکشد و يصير جرحك جرحي و مصابك يصير مصابي و زخم تو زخم من شود و مصیبت تو مصیبت من تعطش عالنهر.. و آنا اهتني بشرابي ؟ تشنه بمانی بر لب رود... و از آشامیدن لذت ببرم؟ واجب باللّطم.. يخلص إلك شبابي واجب است با سینه زدن...جوانیم را سپری کنم "حَتَّى أنتَـهي.. بغُصِّة إكتئابي" تا آنگاه که...در غصه و اندوه فروروم فكيف لا أبقى حزين.. كيف لا!؟ پس چگونه غمگین نباشم...چرا که نه؟ *{و أنا من فاضِل طِين.. كربلا}* که من از باقیمانده خاک... کربلایم 3/ إي نعم أدري تحبني محبَّة النور لشُعاعه آری می‌دانم که دوستم داری...همچون عشق به نور به پرتو اش و الشُّعاع يظل شُعاع إن چان باقي بإتِّباعه و پرتو،پرتو می‌ماند اگر پیرو نور باشد جون عبد و صار سيَّد من أقر لك بالإطاعه برده‌ای بود که سرور شد، چون به اطاعت از تو اقرار کرد (جون) و وصل توفيقه يموت و سيِّده يضمّه بذراعه و توفیق یافت در راه آقایش جان بسپارد و سرورش او را در آغوش می گیرد يالسبيل الله سبيلك ای که راه خدا، راه تو وين أكو سيَّد مثيلك کجا هم تایی مانند تو پیدا می‌شود العاصي بس خطوة يجيلك گناهکار چون یک گام به سوی تو آید و إنتَ تضمن له الشّفاعة تو شفاعتش را تضمین می‌کنی كون العبد فعلًا عبد  باید بنده،به راستی بنده باشد و الطينة للطينة ترد و خاک به خاک باز می گردد و هاي العلاقة من الأزَل سر ما تفهمه الوادم و این پیوند از ازل رازی است که نادان آن را درک نمی کند و هذا مثال اليجتهد و این مثال کسی است که بکوشد خدّك ذبل مثل الورد گونه ات مانند گل پژمرده باشد نوبة على خد الأكبر و نوبة على خد الخادم گاه بر گونه اکبر و گاه بر گونه نوکر و خدَّك عالرّمل.. حـرِّ الشمس تحرگه و گونه ات بر روی شن...آفتاب سوزان آن می سوزاند تشبگ چم جسد.. و جسمك منو الـ يشبگه ؟ چند جسد را در آغوش می گیری...کیست که جسم اپرا در آغوش بگیرد؟ الـ بين أربع فرق !.. من عنده شنهو يبگى کسی که میان چهار گروه باشد...چیزی از او می ماند؟ لكربلا أبقى مَدين.. كيف لا!؟ به کربلا مدیون می مانم...چراکه نه؟ *{و أنا من فاضِل طِين.. كربلا}* که من از باقی مانده خاک کربلایم